Heading back to 'Dutchland'

Mijn laatste échte Nieuw Zeelandse dag is aangebroken, een dag waar je eigenlijk niet op zit te wachten, als ik eerlijk moet zijn. Afscheid nemen is nooit leuk, maar de laatste anderhalve week stond totaal in het teken daarvan.

Maandagavond en afscheidsdinner gehad in restaurant Lonestar, met 15 van mijn beste vrienden hier, was érg gezellig! Ouderwets lol maken, maar met de vreemde gedachte dat je weet dat het voorlopig voor de laatste keer is, erg moeilijk is dat!

Vandaag is dan ook raar, alles is de 'laatste keer'. Laatste keer met je duffe hoofd opstaan om te kijken of er nog een mededeling van een van de anderen op het bord staat, laatste keer mijn eigen ontbijtje prepareren, wat meestal betekend dat ik geen ontbijt neem haha, laatste keer de muziek hard aanzetten tijdens het aankleden om zo naar de stad te gaan, alles voor de laatste keer. Vanavond dan ook voor de laatste keer eveningtea together with the Skynner family..

Gelukkig weet ik dat er veel leuks op me staat te wachten in zoals ze het hier vaak noemen 'Dutchland', maar dat drukt de bizarre sfeer van afscheid niet.

Hiermee sluit ik dan ook af, om jullie weer live te gaan begroeten in Nederland!

Het was leuk om te zien dat mijn site zoveel bezocht werd en dat mijn reis hier zo leuk gevolgd werd, dankje daarvoor!

Tot snel(nu dan écht!)

Wouter

Beauty

Of hey go!

 Just arrived in the beauty of the world, Queenstown. Fabulous zegt niet genoeg, het is hier zo schitterend. Ik beschrijf mijn view van gisteren even:

Je kijkt naar links, je ziet een tropisch regenwoud met daarachter besneeuwde bergtoppen.

Kijk naar rechts, je ziet een prachtige rotsrivier door een parel wit strand met een rijkelijk begroeide opgeving heen dwalen op zoek naar de zee.

Als je schuin naar achter kijkt, zie je het uiteinde van de Fox Glacier Gletsjer, dwalende watervallen die via de begroeide rotsen naar beneden dwalen om zijn weg te vinden naar de rivier die uit de gletsjer richting de zee gaat.

Het woord geweldig zegt dus zeker niet genoeg! Nu zit ik in Queenstown, een pareltje in Nieuw Zeeland, waar de bergen in een prachtig meer verdwijnen waar ik morgen ook de op een na hoogste bungee jump van de wereld ga maken..!

Wish me luck, jullie horen van me!

Wouter

ps. Pap, van harte alvast! Hier is het namelijk al bijna 2 dec! Ik bel je nog  natuurlijk!

ps. 2 Iedereen veel plezier met rijmen op 5 dec!

Zuider Eiland

Kia Ora!

Ik heb gelogen, toch nog maar een stukje verhaal! Nouja verhaal, meer even een melding dat woorden tekort gaan komen als ik jullie uit wil gaan leggen hoe onbeschrijfelijk mooi het hier is. Ik ben nog maar een paar dagen onderweg, maar de reis alleen al is alles meer dan dubbel waard.

Op dit moment zijn we net aangekomen in Greymouth, de grootste plaats aan de westkust. (ter grootte van Heesch) Je raakt maar niet uitgekeken dus ik ga deze computer snel verlaten om de geweldige natuur lastig te gaan vallen!

Een hoop foto's komen er natuurlijk aan, hoewel die niet kunnen beschrijven hoe mooi het hier is!

Tot snel,

Wouter

Met nog een klein maandje voor de boeg...

De tijd is een raar fenomeen, iets wat je totaal niet kan vertrouwen of ook maar kan begrijpen. Een jaar duurt 365 dagen, althans 3 keer in de 4 jaar, maar ook 8760 uur. Rekenen we een stukje verder dan belanden we bij 31536000 seconden die de 525600 minuten in een jaar tellen. Maar als ik de vraag stel, hoelang duurt een seconde, weet jij daar dan antwoord op? Ik niet, want de tijd is verraderlijk, elke keer maar weer. Je maakt dagen mee dat een uur 360 minuten lang is, maar je maakt ook uren mee dat een seconde slechts een duizenden van een minuut lijkt te zijn. Soms vraag ik me dan ook af of de tijd eigenlijk wel écht bestaat, wat ik zwaar betwijfel! Naar mijn mening hebben wij zelf besloten dat er tijd is, maar het gevoel van tijd is onbepaald en kent geen tijd.

Soms hoop je dat de tijd eindeloos is en vang je bot door te merken dat de tijd sneller voorbij vliegt dan je zou willen, maar juist op de momenten dat de tijd onder je door moet vliegen, is de onbepaaldheid van tijd eindeloos.

Emotie, de bepaler van tijd, emotie in de vorm van verdriet, liefde, dankbaarheid en nog vele meer, maar nog steeds staat niet vast hoelang een seconde zou duren bij elke verschillende emotie die ik tegen gekomen ben in mijn tijd hier en elders. Wanneer je de andere plekken op de wereld gaat verkennen, kom je er goed achter wat tijd met emotie heeft te maken. Hiermee doel ik zeker niet op de tijd die ik niet hebt om een assignment af te maken, maar op de tijd die met schokken onder je vandaan vliegt, terwijl je met jezelf leert omgaan in goede en slechte tijden. Je begint als het ware met een nieuw leven, een nieuwe tijd, een manier om jezelf en anderen op een andere manier te leren kennen. Je ontdekt de kwaliteiten van jezelf, maar ook zeker niet te vergeten, je zwaktepunten. Je maakt nieuwe vrienden, waarvan een aantal je bij zullen blijven zolang de tijd nog door blijft tikken, anderen zullen even snel de vergetelheid in raken zoals ze je leven in kwamen stormen, maar ze dragen wel bij aan hoe je bent, hoe je omgaat met de tijd en hoe de verloop van je leven zal zijn, zonder dat ze daar ook maar enige schijn van hebben in hun eigen tijd en leven.

‘De tijd zal het leren’ is daarom misschien een van de meest wijze spreuken die er is, simpel, maar de tijd is nou eenmaal de ingenieur van je leven, want waar zou je zijn zonder deze tijd?

In feite spreek alles zich dus prima tegen in wat ik nu zeg. De tijd zal het leren, de tijd brengt dus emoties met zich mee, de tijd is een mede oorzaak van emoties. Tegelijkertijd geldt ook dat de tijd zich voorvloeit door emoties, want deze bepalen hoelang de onbepaaldheid van tijd is, hoelang een seconde duurt en hoe snel of langzaam de tijd voorbij gaat, of juist niet.

Ondanks de tegensprekende feiten die ik mezelf heb opgeschoteld, mag ik concluderen dat het grootste gedeelte van de tijd voorbij vloog als een concorde onder de vervoersmiddelen die de klok kent. Natuurlijk met een paar tussenstoppen, maar dat werd me van te voren al verteld tijdens de seminar van Into die ons, vaak zonder dat we het doorhadden, op een leuke gezellige manier veel heeft geholpen. Deze tussenstoppen bleken uiteindelijk niet om te treuren, maar om bij te tanken voor het volgende gedeelte, om weer optimaal te kunnen genieten van de nieuwe dingen die ontdekt werden, maar ook nog ontdekt moeten worden!

Men is overigens ontzettend nieuwsgierig naar deze ontdekkingen, die je vaak niet met woorden en foto’s kan uitbeelden, maar dat is de mens, nieuwsgierigheid zit in onze genen en in onze aard. Misschien is de vraag er ook wel waarom ik deze keer niet vertel over mijn ontdekkingen, waarschijnlijk de laatste keer dat ik écht vertel op deze manier vanuit Nieuw Zeeland, maar het antwoord is zo simpel als mogelijk is; ik vertel wél over mijn ontdekkingen. De ontdekkingen die niet zijn vast te leggen op fotopapier, de ontdekkingen diep in mezelf, de ontdekkingen die mij maken met zoals ik ben. In de tijd die ik er tot nu toe op het zitten, heb ik ontzettend veel over mijzelf en anderen geleerd. Geleerd dat leven niet altijd loopt zoals je zou willen, geleerd wie je lief hebt en écht belangrijk voor je is. Maar niet te vergeten wat je werkelijke doelen en kwaliteiten van het leven zijn, en dat deze voor elke persoon zal verschillen, maar toch de nodige overeenkomsten zal vertonen. Respect voor anderen, voor zover dat er al niet was, heeft het vuur nog meer doen aanwakkeren, want je leert ontzettend veel van anderen om je heen, wie het ook is, waar je ook bent.

Voor dit alles, en de vele dingen die ik vergeten ben op papier te zetten, maar er zeker wel bij horen, wil ik Pap & Mam alvast bedanken, voor de kans en de ervaring die ze mij gaven, door de andere kant van de wereld èn mezelf te laten ontdekken, om nu nog een maandje vol te genieten van de tijd die nog in het verschiet ligt.

Daarna ben ik er ook zeker van, dat dit alles een grote steunpilaar zal zijn in vele opzichten, zodat ik met een juiste balans tussen tijd en emotie rustig(negeer dit woord) verder aan kan klungelen als ik over een maandje stralend het vliegtuig uit kom stappen.

 

Lieve Papa en Mama, bedankt voor alles wat de tijd ons heeft gebracht en nog zal brengen!

 

les émotions d'aufourd'hui me seraient que la peau morte des émotions d'autrefois

 

 

Een hele goede morgen Nederland en omstreken!

De avond is hier inmiddels weer gevallen, voor mij op hetzelfde moment, voor jullie een uurtje later. Het tijdsverschil is uitgelopen tot 12 uur, wat betekend dat we nu écht ondersteboven binnenstebuiten van elkaar leven, wat is die wereld toch raar.

 

Maar om even meteen met de deur in huis te vallen ;  Over het algemeen blijken de weergoden in Nieuw Zeeland standaard iets tegen de zondag te hebben. Blijkbaar is de rustdag hier niet gezegend en zit het weer hier op de zondag dus niet vaak mee. Op de zondagen na, hebben we vrijwel altijd lekker weer, zeker voor de Nederlandse standaard. Het varieert een beetje van halfbewolkt met een lekker zonnetje, tot vrijwel niet bewolkt met een heet zonnetje, tot storm en hoosbuien, maar zoals ik al zei, die alleen op de zondagen.

 

Blijkbaar iets waar je mee om moet leren gaan wil je overleven in Nieuw Zeeland, al raakt niemand er aan gewend, waardoor de plannen op de zondag, zondag ja, vaak letterlijk en figuurlijk in het water vallen, zoals we dit weekend weer mochten concluderen.

 

Ik zal echter even wat eerder beginnen, want de verstreken tijd is inmiddels weer wat langer dan dit weekend! Twee weken geleden alweer was het Labourweekend, het weekend van de arbeid. Dat betekend long free weekend, dagje extra vrij! Voor de meeste zal niet zo duidelijk zijn wat dat Labourweekend nou inhoud, maar het is een beetje hetzelfde als le quatorze juliet, zoals we in Frankrijk kennen. Dit betekende een korte schoolweek voor mij, aangezien de vrijdag al geschrapt was aangezien ik naar Auckland zou gaan. Maar voor dat deze in zou gaan stond het Labourweekend in het teken van klussen en Waikato. De finale van de Air New Zealand Cup stond namelijk op de agenda en Rebecca en ik hadden op het laatste moment nog kaartjes weten te bemachtigen voor de finale waar Waikato weer voor het eerst in 15 jaar in stond. Het weer zat mee, de sfeer was goed en het zou een geweldige avond vol feest worden aangezien Waikato de Wellington Lions flink de weg heeft gewezen. De dag erna was het het moment van klussen. De keuken en woonkamer van huize Skynner is namelijk voorzien van ‘Blinds’, wat een sterk staaltje kunst en nauwkeurigheid vereist. Gelukkig voor de family Skynner hadden ze hier de perfecte vakman voor in huis die dat wel even op zou knappen. Een weekend verder hingen ze er prachtig bij, mooi afgewerkt, iets om trots op terug te kijken. Een beetje jammer was wel, dat het een ontiegelijk kutklusje was, maar eind goed al goed, ze hingen. De extra vrije maandag was dus als geroepen, een dagje niets doen en lekker lezen, prima was dat.

 

Het zag er de volgende dag naar uit dat het een saai schoolweekje zou worden, aangezien er wat oefenexamens op het programma stonden, wat voor mij verveling op school betekende. Perfecte gelegenheid voor Rodrigo en mij om eens naar de Waikato universiteit te gaan. Dit aangezien Rodrigo voor zijn ‘regering’ een soort van werkstuk moet maken, zodat dit schooljaar als een Braziliaans schooljaar telt en daarnaast was het natuurlijk ook gewoon leuk om het mooie universiteitcomplex te bekijken. Deze keer zonder uniform, wat natuurlijk ook even lekker was doordeweeks.

 

Zoals eerder verteld werd ook de vrijdag voor mij geschrapt van de schoolkalender, de plannen waren om een weekendje door te brengen op casa del Nistelrooij/Kooi in Auckland. Aangezien de busreis onder schooltijd een stuk goedkoper was dan die ná schooltijd, was de keuze snel gemaakt welke bus ik zou pakken, waar ik me ondanks de files gezellig vermaakt heb samen met een andere ‘ingeburgerde’ Nederlander en 2 meisjes van Girls High die zich richting Bombey(voorstad van Auckland) begaven.

 

Na de rit van 2,5 uur, ja door de files, stond ik uiteindelijk om een uur of 4 weer onder de skycity tower van Auckland! Na snel even de Subway Auckland lastig gevallen te hebben begaf ik me met the round-citybus ‘the Link’ naar suburb Parnell, waar Joris toevallig net aangefietst kwam toen ik aankwam. Prima timing dus, en tijd voor een biertje. Toastje, worstje, stukje kaas erbij, en het weekend werd goed ingeluid in Auckland. Marloon kwam een tweetal uurtjes later het balkon oplopen, aangezien die ná het werk nog enige drankjes genuttigd had met ‘the girls from work’.

auckland by night

Aangezien het met gezellig borrelen al snel 7 uur was, moesten we opschieten aangezien er een Housewarming Party & BBQ op de agenda stond en we nog naar de supermarkt moesten. De supermarkt, ja, de mentaliteit qua feestjes is hier in Nieuw Zeeland is wat anders. Er wordt van je verwacht dat je je eigen eten en drinken meeneemt, wat in het begin toen ik hier kwam wel even wennen was. Daarentegen word er zeker niet van je verwacht dat je een cadeau meeneemt, dat is blijkbaar tegen de Nieuw Zeelandse regels in. Al met al kwamen we om een uur of kwart voor achter aan bij het nieuwe huis van biologie leraar, fanatiek hockeyer(old black sticks), golfleraar en sportfanaat Ken in de wijk Ponseby. Ken bleek van Zuid Afrikaanse afkomst, wat betekende dat ik me met Nederlands erg duidelijk kon maken, al bleek dat Engels tóch net iets makkelijker was. Het beloofde een mooie avond te worden, met uitzicht over de stad en the skycity tower, aangezien zijn huis & tuin wat hoger gelegen lag. Deze belofte kwamen we zeker na, een gezellige avond, mooie sfeer en de nodige drankjes passeerden de revue en het was een mooi begin van een prachtig weekend.

 

We waren van plan om niet ál te laat naar huis te gaan, aangezien we de dag erop vroeg uit de veren moesten. We waren echter pas in de vroege uurtjes thuis, zodat het zaterdagmorgen vrij lastig was om om 9 uur in de morgen klaar te zijn voor het Samoan Soccer Tournement dat op het programma stond. We werden om half 10 opgehaald door Captain Camiron, die ons naar de voetbalvelden bracht, prachtig gelegen aan een inham van de zee. Aangezien het toernooi volgends the ‘island regels’ verliep, deden we ook aan island time, wat betekende dat we anderhalf uur later dan gepland begonnen. Eenmaal spelend op halve velden, 7 tegen 7, onder de brandende zon, ging het hard op hard. Tegen de verwachtingen in deden we het erg goed, met een team waar welgeteld 2 echte voetballers inzaten. Aan het einde van de dag zaten we daarom ook met $100 aan bier in het clubhuis, die we verdienden aan onze derde plaats. Het was een mooie warme dag, met veel water, fish & chips en jammergenoeg ook een gebroken pols van een van onze teamgenoten. Toen we daarna zijn auto van het ziekenhuis naar zijn huis brachten, werden we ook nog onaangenaam verrast door zijn vrouw, die haar achtgenoot blijkbaar niet erg hoog had zitten. Aangezien Paul een nacht in het ziekenhuis moest blijven, was hij daar nog en kregen we van zijn vrouw de opmerking; gelukkig hebben jullie het belangrijkste thuis gebracht; de auto. Poor Paul, maarja, daar kunnen wij verder ook niets aan doen.

 

Het was de bedoeling dat we nog even de stad in zouden gaan deze Zaterdagavond, maar door verzuurde benen van 8 wedstrijden in 5 uur en een vermoeiende dag besloten we om er maar een film in te gooien aangezien we toch al aardig nageborreld hadden bij het Samoan soccer tournement. En toen kwam de zondag, er stonden 18 holes op het programma, maar het probleem was, het was zondag. De hele week mooi weer, maar nee, niet op zondag. Regen en storm trokken Auckland over wat betekende dat de 18 holes niet gelopen konden worden. Het resulteerde in een gezellige lange lunch/afternoon tea aan de stormachtige kade.

 

’s Avonds keken we onder het genot van een zelfgemaakte pizza nog even Love Actually, die op tv was en gingen weer vrij vroeg naar bed, omdat de dag erop weer flink gewerkt moest worden. Voor mij betekende dat uitslapen tot een uurtje of 10 om vervolgens weer de Intercity bus van 12:30 terug te pakken naar Hamilton.

 

Eenmaal terug in Hamilton betekende het dat het normale schoolleventje weer ging beginnen, weliswaar nog met maar 2 weken te gaan. Het werd een saai weekje met af en toe een potje pool en het dagelijkse schoolleven. Vrijdagavond een businesshockeywedstrijd met 4-4 als einduitslag. Met een goaltje meegepikt te hebben kreeg ik ook nog de man of the match prijs, wat een grote doos chocola betekende! Dit kwam als gelegen want op zaterdag de 4e van november zouden we een hele dag op het strand van Raglan zitten samen met Rodrigo, Trees & Rebecca. Het werd een hilarisch uitje met lekker weer, vreemde BBQ kunsten met onze wegwerp-BBQ en een hoop gezelligheid. ’s Avonds zou in het teken staan van Guy Fawkes, naar mijn idee een excuus voor de Nieuw Zeelanders om vuurwerk af te steken, want verder was er ook niet zoveel speciaals aan. Trees en ik besloten om nog even de stad in te duiken, waar we uiteindelijk in de Outback belandde. Al met al een gezellige dag en avond!

Nu is het alweer zondagavond, na een dagje chillen. Dadelijk nog even Top Gear kijken, weliswaar de oude afleveringen, maar beter dan niets!

 

Met nog anderhalve maand te gaan komt het einde toch alweer echt in zicht, zeker aangezien een groot deel daarvan de Zuider Eilandtrip met 5 dagen Wellington bevat.

 

Daarom zeg ik weer, het beste en tot snel!

 

Kia Ora Nederland!

Het zware leven is weer begonnen, een weekje school, weer druk aan de bak dus. Momenteel ben ik natuurlijk hard aan het leren voor de aankomende examens dus zit dagelijks met mijn neus in de boeken. De tijd van het leuke is dus afgelopen, want daar is geen tijd meer voor, maarja, dat hoort erbij!

woei!

Oke, ik begin opnieuw!

Ik ben al weer twee weekjes op school te vinden en ik moet zeggen dat het ersteeds leuker word! En dat is zeker niet sarcastisch bedoeld! Voor de meeste gaat een zware tijd aanbreken, leren van examens en het korte maar zeer drukke vierde semester. Aangezien ik als exchange student het woord examens niet ken, heb ik natuurlijk zeeën van tijd om mezelf bezig te houden. Hier maar ik gretig gebruik van door dit in te vullen met leuke dingen! Prima geregeld dacht ik zo, zeker aangezien Rodrigo in het zelfde pakket zit!

Voordat school weer begon hadden we natuurlijk nog een weekje vakante tegoed. Dit weekje stond vooral in het teken van rust, eten, uitslapen, eten, tv kijken, eten, beetje internetten, eten en een paar keer naar de film gaan met wat vrienden. Heel chill dus om tussendoor te hebben, al werd het soms ook even boring als je niets te doen had, maar zoals ik al vaker zeg, je kunt niet alles hebben! De net gepasseerde schoolweek stond, ondanks dat het secondary hockeyseizoen al afgelopen is, in het teken van hockey. Een aantal van ons team zou namelijk sportonderscheidingen uitgereikt krijgen tijdens essembly en de donderdagmiddag stond in het teken van de First teams schoolfoto’s. Tot mijn verbazing werd ik ook naar voren geroepen voor een badge of sport honours, wat natuurlijk een leuke opsteker was!

Essembly’s zijn trouwens sowieso de dingen die een dag leuk maken op school, aangezien sommige vakken aardig vermoeiend zijn. Het is vaak een uur vol betuigingen en filmpjes over van alles en nog wat waar de school mee gerelateerd is, dus dat is meestal wel een interessant uurtje vol met de wat leukere dingen. Het enige nadeel is dat ik dadelijk waarschijnlijk het Nieuw Zeelandse volkslied beter ken dan die van Nederland, aangezien er van je verwacht word dat je deze met volle borst meezingt. Ook word er als toon van respect vaak de Haka gedaan door de hele zaal, vooral fijn als je dan midden vooraan word neergezet, zonder te weten dat de haka gaat komen, en je deze niet kunt! Zal toch wat meer moeten gaan oefenen wil ik deze vloeiend kunnen nadoen als ik terug ben in Nederland!

Zo’n uurtje essembly hebben we meestal een keer in de week, soms met alleen de 13th years, maar soms ook met de hele senior school. Het is iets wat we in Nederland totaal niet kennen, maar ik ben er van overtuigd dat ik het scholensysteem van good old holland beter vind dan hier, dus wat dat betreft missen we er niets aan.

waikato - otago

Weer even terug naar mijn leventje hier, wat is er de laatste twee weken allemaal over me heen gekomen naast het schoolleven. We hebben een aantal keer wat gedronken met wat andere exchange studenten die ook in Hamilton zitten, heel gezellig, leuk om die ook weer eens te zien en te spreken! Daarnaast staat Hamilton(overigens heel Waikato) op zijn kop door het rugby! Waikato, dé club hier, heeft vorige week de finale van de Air New Zealand cup bereikt, het New Zealand Rugby Union Championsship! Heel gaaf, zeker aangezien ik bij de halve finale waikato flink heb aan zitten moedigen in het stadion terwijl ze naar een 46-15 overwinning knokte op Otago. Een goed feest en een nachtje later, stonden we wel weer vroeg op onze benen om een tripje te maken naar de Waitomo Caves, eeuwenoude grotten van Lemonstone( ik neem aan druipsteen). Normaal gesproken zou die niet zo apart zijn, maar in het geval van deze grotten, liep er een ondergrondse rivier doorheen, met op ‘het plafond’ miljoenen gloeiwormen. Net een sterrenhemel, heel speciaal, heel gaaf om te zien. Jammer dat we geen foto’s konden maken, maar ongetwijfeld zijn er wel wat dingetjes op internet te vinden!

waitomo caves 

 

 

Op dit moment zit ik al een geruime tijd over de helft heen, met eigenlijk nog maar een hele korte tijd te gaan. De komende tijd zal er voor mij als volgt uitzien;

3,5 weekjes school, aansluitend met leavers dinner & senior school pricegiving
10 daagjes chill out, we zullen wel zien wat dat gaat worden, probably een hoop strand!

2 weken zuider eiland trip, wat zeker mijn hoogtepunt hier gaat worden

En dan word het alweer 2 weekjes van afscheid en afsluiting van mijn tijd hier!

De tijd vliegt, dat merk ik wel, en er is nog maar een kort tijdje vol leuken dingen te gaan! 

 

Toedeledokie en tot over iets meer dan 60 dagen alweer!

Wouter

Raglan, worlds largest left hand break waves, dat hebben we geweten!

We zijn inmiddels al aanbeland in de tweede vakantieweek van een welverdiende vakantie, al zeg ik het zelf! Op dit moment zijn de kinderen hier bij vader Stretch, wat een vredevolle rust betekend voor zowel Robyn als mij. Al heb ik de eerste week van de vakantie Micheal & Danielle niet vaak gezien, want ik ben weer veel op pad geweest en heb weer veel ontdekt!

surfin'

Lees verder...

Hi ha holidayyyyyys!

Sommige zullen wel denken, heeft die gozer nou weer vakantie? Tsja, ik kan eigelijk alleen maar roepen; Jazeker!

Aangezien mijn twee laatste schooldagen hier niets dan exam reviews bevatte (die ik niet hoefde te maken) werd mij door mijn tutor verteld dat het niet perse nodig was dat ik deze twee dagen door zou brengen op school, maar dat zelfstudie ook erg goed kon zijn. Deze raad natuurlijk goed opgevolgd, kon ik concluderen dat een welverdiende vakantie van 2 weken (en 2 dagen!) voor de deur te wachten stond. Et voila, wat voelt het toch.. vakantie-achtig! Er staat deze vakantie veel leuks te wachten, dus maar even een snelle update over de laatste week en de komende weken!

Na de gewonnen waikato hockey finale werd er op school veel aandacht aan besteed tijdens essembly en de hockeypricegiving die ook nog gepland stond. Aangezien het toch al weer 5 jaar geleden was, dat HBHS deze competitie gewonnen had, mochten we er ook wel trots op te zijn, maar je moet weten dat onze school sport hoog in het vaandel heeft staan, waardoor we nog een stukje trotser mochten zijn.
De week erna begon goed en gezellig, we hadden een soort van 'exchange-tripje' in Frankton, een suburb van hamilton, waar we gezamelijk een lunch hadden met vervolgens een kartrace en een potje midgetgolf. Natuurlijk waren Jeroen en ik er om Nederland te vertegenwoordigen, met als gevolg dat wij de 2 kartraces hadden gewonnen en óók nog eens een midgetgolf overwinning in de wacht sleepte. Een dikke prima dus, voor een geslaagde dag.
De rest van de schoolweek die volgde was, just school, want ja, school is hier ook eenmaal school geworden, net zoals het in Nederland zou zijn. Maar gelukkig zat ik in de fijne positie om mijn week te halveren om alvast van een verdiende vakantie te genieten!

                        sterke mannen

Ik zal jullie even een snel kort overzicht geven van wat er nog te beleven valt voor mij in die vakantie:

# Een bezoek aan de Waitomo grotten, waar we een ondergrondse rivier gaan bevaren met het fenomeen; gloeiwormen.
# Waingaro Hot Springs (al vind Jeroen Waingaro Hot Strings), een zwemparadijs met warm bronwater, zal gaaf worden ben ik bang!
# De Hakarimata die we gaan beklimmen, een heilige maori berg met verborgen watervallen, stroompjes en heel veel moois.
# And last but not least, Jeroen en ik gaan een lang weekend naar Beachbatchplace Raglan. Het oorspronkelijke idee was om met het gezin van Jeroen daar een lang weekend door te brengen, in een vakantiestrandhuis van vrienden van ze, maar door het feit dat er een verhuizing bij jeroen op de planken staat, heeft Anne, de moeder van Jeroen, besloten dat wij met zijn 2en het huis tot onze beschikking hebben de 4 dagen. En dat voor maar 25 schamele euri's, die we eigelijk niet hoefden te betalen, maar, zo goed als we zijn, doen we dat natuurlijk wel!

Zoals jullie merken heb ik maar een saai leven hier, beleef niets, en verveel me met al die vrije dagen hier.
Geluk dat ik de ironie van het leven hier mag ondervinden!

Waikato Champions!

  

Een kleine update lijkt me het wel waard! In de geweldige sfeer van de Waikato hockey final day, zijn wij om 8.15 hr pm, prime time, aan de Waikato A-grade hockey final. Een dik uur later werd deze wedstrijd onder luid gejuich afgesloten met een 6-3 overwinning van HBHS tegen St. Peters college.
Een spectaculaire wedstrijd met veel goals, veel acties en een vroege goal van mij! Na een 3-1 ruststand begonnen we de tweede helft even denderend als de eerste door binnen 5 minuten op een 5-1 voorsprong te komen.
We kunnen er trots op zijn om de cup van het hoogste niveau na 5 jaar weer aan te kunnen bieden aan onze pinceple!

Wouter

 

Waikato Final day

Hallo hallo!

 

Ik heb begrepen dat het buitje dat Augustus duurde in zijn rust heeft gevonden in Nederland, wat betekend dat hier de hel los kan barsten! En dan zal ook gebeuren, want morgen is voor mij een grote dag! Waikato district Final dag zal morgen zijn, alle finales zullen op de Cahallagers Hockey Turf afgewerkt worden, met als kersje op de taart, HBHS First XI against St. Peters First XI. Prime Time, veel publiek, zullen we onze eer gaan verdedigen en het kampioenschap binnen gaan halen! Maar we moeten niet te makkelijk denken, ook al hebben we ze al 3 keer verslagen, want de wonderen zijn de wereld nog niet uit aangezien ik uit betrouwbare bronnen heb vernomen dat mijn oude teamgenootjes, nu H3, de trotse heren van de H2 hebben verslagen! Chapeau! (sorry Sjoerd!)

Maar ik heb mijn site al een paar weken gelaten voor wat het was, tijd voor een nieuw verhaal, tijd om eens weg te dromen in mijn herinneringen lijkt me!

 

Lees verder...

BD et Mt. Vulcano

Môguh, Goodevening, whatever!

Het is alweer een paar dagen terug, maar op vrijdag de 25ste van augustus werd mij de mogelijkheid gegeven om de jongeren hier in het huis te mogen bestempelen met de naam Kids. Als volwassene maak ik daar dus ook gretig gebruik van wat de stemming hier zeker goed doet, in humoristisch opzicht. Alhoewel Daniële vind dat ik haar geen kind meer mag noemen, aangezien ze toch écht al een tiener is van bijna 14, verdedig ik dat altijd met de uitspraak dat ik al bijna 19 ben.

Ten eerste wil ik even iedereen bedanken voor de leuke, lieve en spontane telefoontjes, smsjes op beide nummers, mailtjes en berichtjes op mijn site & hyves. Het voegde zeker veel toe aan de gezellige dag die nu alweer bijna een week terug is. Een knus maar gezellig dinertje met een paar vrienden met aansluitend een ontdekkingsreis in het uitgaansleven van Hamilton. Daar kwamen we al snel achter dat onze vooroordelen over de nieuw zeelandse volwassen jeugd maar al te waar is. Eenmaal binnen in de Bahama's club gevolgd door de Altittude, werd al snel bevestigd dat er een mengelmoes van dronken jeugdige volwassenen, stoere maori's, rare aziaten en legale & illegale partypillen rondzwierf.
Gelukkig maakten wij het zelf zeer gezellig met een vertrouwd flesje heineken in onze handen afgewisseld door een pul Tui bier. Tot mijn blijdschap is het fenomeen, kanûh na het stappen hier maar al te bekend, wat betekende dat we ons tegoed deden aan een (in mijn geval) heerlijk subway broodje Roasted Chicken. Vele foto's, sterke verhalen, drankjes en gezelligheid verder werd het toch echt tijd om te bus te pakken.
Na een rustige zaterdag vol slapen, ontbijten, slapen, tv kijken, slapen, eten , slapen, achter de pc zitten, slapen, eten, slapen, chillen en slapen, ging zondagochtend om 4.15 uur am de wekker. Erg vroeg, maar het betekende dat we een leuke dag voor de boeg hadden vol sneeuw en gezelligheid.
We moeten om 05.15 uur op HBHS zijn omdat we met een groep van 20 man richting mt Ruapehu om daar de latten onder de voeten te binden. Het betekende een reis van 2,5 uur naar het zuiden, straight door de bush, schotse hooglanden, geiser-gebieden, pitoreske dorpjes, palmboombossen  en rivierlandschappen heen.

Heel apart was het dat je midden in de bush reed, en ineens 1 berg zag. Één berg met besneeuwde toppen waar je op kon skiën. Later bleek dat het een actieve(!) vulkaan is. (Doe mij dat maar na éh, skiën op een actieve vulkaan!) Een dag vol actieve sport en gezelligheid verder reden we weer uitgeput terug vanuit de het skiegebied dat bestond uit Turao & Whakapapa.
Rond een uur of half 9/9 uur was ik dan weer thuis om te gaan nagenieten van een geslaagd dagje op de latten, om vervolgens snel mijn bed in te duiken wachtend op mijn verdere avonturen!
Nu een paar dagen later zit ik weer achter mijn laptopje na een paar zware schooldagen. Zwaar in de zin van, de school went, it's just school, no holidayschool anymore, but that will change soon, because there is a lot to do, a lot to discover in New Zealand as a world explorer.
Er staat de komende tijd onder andere een reis naar Rotatua, een old school stoomtreinreis door de bush, roeiwedstrijden, nog een aantal wedstrijden om het kampioenschap hockey en ongetwijfeld nog veel meer op het programma. Dit vooral aangezien de meeste acties van ons pas op het laatste moment word besloten.
Daarom wens ik jullie nog een fijne dag, terwijl ik weer snel mijn bed in duik, om snel weer wakker te worden en opnieuw een stukje van de wereld te ontdekken...

Het ga jullie goed,
Hearera,

Wouter  

Update 30 aug 20.22 uur (pacific time): Door een 5-2 overwinning hebben wij zojuist als HBHS first XI een plek zeker gesteld in de finale van de Waikato district hockeycompetitie!

Almost Partee Time!

Nog een kleine anderhalf uur, dan mag ik me in Nieuw Zeelandse tijd volwassen noemen! In Nederland moet ik nog een 10 uur langer wachten, maar dat maakt me lekker toch niets uit!

Voor de mensen die toevallig in de buurt zijn en zin hebben,
ik geef een bescheiden diner at huize Skynner ter ere van mijn 18e verjaardag! Jullie zijn allemaal uitgenodigd, van harte welkom dus!

Cheers,

Wouter

Een laatste ode aan Maori Queen, Te Arikinui Dame Te Atairangikaahu.

Het vorige deel 'Auckland, here we come' gelezen? Ja? goedzo, anders val je hier in de neus met de boter aangezien dit toch echt het vervolg is! Vervolg? ja, een vervolg dat wat droevig, maar zeker heel speciaal was, je zult het wel merken..!

Lees verder...

Auckland, here we come!

Hamilton, zondag 13 augustus ,12 uur ’s middags, snel, vertrek naar school. Daar staat een leuke week te wachten, een leuke week vol Auckland activiteiten en niet te vergeten een week lang hockey. Ja, national tournement was deze week en mijn verwachtingen waren zeker waar gemaakt, het was super, écht super!

Het eerste deel van mijn twee delige verhaal gaat daarom hier ook over. Waarom twee? Nou, ten eerste omdat ik deze week zoveel meegemaakt heb, dat het niet in 1 verhaal van me past, ten tweede omdat het leuker is om het in delen te lezen en ten derde, niet de minst belangrijke, ik heb niet altijd zin om zoveel te typen haha.. maar we gaan verder, want de avonturen stonden zeker op me te wachten...

 

btw. een kleine nieuwe selectie van foto's online!

Lees verder...

Op naar Auckland..!

Een goeden avond, ochtend voor jullie!

 

Een dagje eerder verslag, verhaal van de andere kant van de wereld! Natuurlijk niet zonder reden! Morgen word ik het eind van de morgen verwacht, strak in het pak, bij de Sportpre, het meetingscentre op onze school voor de eerste teams. Er staat een belangrijke, sportieve en vooral leuke week te wachten. Een week vol hockey, een week vol uitdaging, een week vol Auckland een week vol National Tournement!

 

Lees verder...

Waikato Times

Zo, week 3 zit er op, het gaat snel.
Krantje openslaan, deze keer de Waikato Times, weer eens wat anders dan Brabants Dagblad. Het weer is deze week niet zo goed, zo te lezen. Nee, dat was het zeker niet. In het zuiden veel overstromingen, ongelukken met auto's door de zware regen & sneeuw val. Maar dat was vooral in het zuiden, bij mij verliep de week veel anders....

 

Lees verder...

'The Hairy Dog'

To: Sue Hassal, Sport Cor. Subject: 1st XI hockey

Goodmorning Sue,

Can you please pass on my congratulations to your 1st XI hockey team on their fine win last night against St. Paul ’s?

It was an outstanding game of hockey and your boys played with real passion and determination to win!

They thoroughly deserved the return of the Matt Allen Memorial trophy and while clearly I am disappointed that St. Paul ’s lost the game, but it was a very good game!

I was proud to be associated with – played in with true sportsmanship on both sides.

Once again congratulations!

Regards,

Elizabeth

Manager St. Paul’s 1st XI Hockey

 

Lees verder...

Taku mätämua rangi Aotearoa

Whakatau! (welkom)
Een weekje voorbij, meer dan een week zelfs! De tijd gaat snel als je je vermaakt, want dat doe ik zeker. Het was een week vol verkenning, nieuwe dingen, nieuwe mensen, nieuwe landschappen en opnieuw verbazingen!

 

Lees verder...

Even opnieuw!

Daar gaat het dan toch beginnen, hét echte Nieuw Zeelandse leven! Op dit moment zit ik al gezellig bij de familie Skynner, mijn fántastische gastgezin waar ik dadelijk wat meer over ga vertellen, want mijn verhaal begint al eerder, véél eerder!

Lees verder...

Site Offline

Aangezien de weblogsite zin had om mij eraf te gooien, zijn mijn verhalen er even af!

Zal ze zo snel mogelijk weer online zetten, want zit nu op school en heb er even geen tijd voor!

Natuurlijk met een nieuw verhaal erbij!

groetjes!

Website statistieken